Mal Müdürlüğünün Yeri

• İllerde bu görevleri defterdarlıklar yürütür.
• İlçelerde ise defterdarlığa bağlı mal müdürlükleri görev yapar.
• Mal müdürü, bağlı olduğu il defterdarı ve ilçede kaymakamın genel koordinasyonu çerçevesinde çalışır.
• Vergi dairesi bulunmayan ilçelerde vergi işlemlerinin bir kısmı da mal müdürlükleri tarafından yürütülür.

Mal Müdürünün Görevleri

Muhasebe ve Ödemeler

• İlçedeki kamu kurumlarının harcama belgelerini kontrol ederek hak sahiplerine ödeme yapılmasını sağlamak
• Devlet memurlarının maaş ve diğer ödemelerinin muhasebe işlemlerini yürütmek
• Emanet ve teminat işlemlerini takip etmek

Tahsilat

• Devlete ait vergi, harç ve diğer gelirlerin tahsilatını yapmak veya takip etmek
• Kamu alacaklarının tahsiline ilişkin işlemleri yürütmek

Hazine Taşınmazları

• İlçedeki Hazineye ait taşınmazların tespiti, korunması, kiraya verilmesi ve işgallerin önlenmesi
• Milli emlak işlemlerinin ilçe düzeyinde yürütülmesi

Raporlama ve Denetim

• Muhasebe kayıtlarını tutmak ve hesapları üst birimlere raporlamak
• Kanunlarda belirtilen hesap ve belgeleri denetim birimlerine ve gerektiğinde Sayıştay’a sunmak

İlçe Yönetimi

• İlçe idare kurulu gibi kurullarda mevzuatın öngördüğü durumlarda üye olarak görev yapmak

Vatandaşlar Mal Müdürlüğünde Hangi İşlemleri Yapabilir?

İlçenin teşkilat yapısına göre değişmekle birlikte mal müdürlüklerinde genellikle şu işlemler yürütülür:

• Harç ve bazı vergi ödemeleri
• Hazine taşınmazlarına ilişkin kira, satış ve ecrimisil işlemleri
• Kamu kurumlarına yapılan teminat ve emanet işlemleri
• Vergi dairesi olmayan ilçelerde vergi mükellefiyeti işlemleri

Pek çok vergi ve ödeme işlemi günümüzde Gelir İdaresi Başkanlığı’nın dijital vergi dairesi ve e-Devlet üzerinden de yapılabilmektedir.

Mal Müdürü Nasıl Olunur?

1. Genellikle hukuk, iktisat, işletme, maliye, kamu yönetimi gibi alanlardan lisans mezunu olmak
2. Kamu Personeli Seçme Sınavı (KPSS) ile Hazine ve Maliye Bakanlığı’na ilgili kadrolara girmek
3. Bakanlıkta belirli süre görev yapıp hizmet içi eğitimleri tamamlamak
4. Görevde yükselme sınavlarında başarılı olmak

Atama koşulları ve sınav usulleri ilgili yönetmeliklerde düzenlenir ve zaman içinde değişebilir. Güncel bilgi için Hazine ve Maliye Bakanlığı duyuruları takip edilmelidir.

Mal Müdürü ile Vergi Dairesi Müdürü Farkı

Vergi dairesi müdürü, Gelir İdaresi Başkanlığı’na bağlı vergi dairelerinde vergi tarhı, tahakkuku ve tahsiline odaklanır. Mal müdürü ise ilçede devletin muhasebe, ödeme, hazine taşınmazları ve genel mali işlerinin daha geniş bir bölümünü yönetir. Vergi dairesi olmayan küçük ilçelerde vergi işlerinin bir kısmı mal müdürlüklerinde yürütüldüğü için iki görev zaman zaman karıştırılır.

Mal Müdürü Nedir, Görevleri Nelerdir? Mal Müdürlüğü Hakkında Bilgi yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Özel yasalarla kurulan bankalarda yasalarında yer alan hükümler dışında Bankalar Kanunu hükümlerine bağlıdır. Türkiye’de bir bankanın kurulması ya da yabancı bir bankanın Türkiye’de şube açması için gerekli izni Bakanlar Kurulu verir (m. 4). Türkiye’deki bankaların anonim ortaklık biçiminde kurulmaları ve ortaklarının sayısının 100’den, özkaynaklarının da 1 milyar TL’ den az olmaması zorunludur (m. 5). Böylece kurulmuş olan bankaların bankacılık işlemlerine ya da mevduat kabulüne başlaya bilmeleri için gerekli izni, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın görüşünü de aldıktan sonra Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı verir.

Her bankada, bütün anonim ortaklıklarda bulunan genel kurul ve yönetim kurulu dışında, yönetim kurulunun kendi üyeleri arasından seçtiği iki üye ile banka genel müdürü ya da vekilinden oluşan bir kredi komitesinin de olması gerekir. Bankalar yedek akçelerden başka, yıllık safi karlarının yüzde 5’ini, ödenmiş sermayeleri tutarına ulaşıncaya kadar “muhtemel zararlar karşılığı” olarak ayırmak zorundadırlar. Mevduata verilecek faizin alt ve üst sınırlarını saptamaya ya da faiz oranının belirlenmesini serbest bırakmaya Bakanlar Kurulu yetkilidir.

Bakanlar Kurulu, TC Merkez Bankası’nı da bu konuda yetkili kılabilir. Bir bankanın açacağı krediler ve satın alacağı tahvil ve benzeri menkul kıymetlerin tutarı ile teminat mektupları, kefaletler, aval, ciro ve kabuller gibi parasal olmayan kredilerin toplamı, özkaynaklarının 20 katını aşamaz (m. 38). Türkiye’de etkinlik gösteren bütün bankalar, Türkiye Bankalar Birliği adını alan bir meslek kuruluşuna üye olmak zorundadır. Birlik, bankacılık mesleğini geliştirmek, mesleğin onur ve disiplinini sağlamak, bankalar arasındaki haksız rekabeti önlemek ve bankaları ekonominin gereksinimlerine uygun olarak yönlendirmek gibi görevleri yüklenmiştir.

Birlik Genel Kurulunda, bankaların oy hakkı son bilançoları temel alınarak, ödenmiş sermaye, ihtiyat ve mevduat toplamlarıyla orantılı olarak belirlenir. Bankaların iç denetimi, bankaların kendi örgütleri içerisinde görevlendirecekleri denetçiler ve müfettişler eliyle yapılır. Bankalar Kanunu, yalnızca banka yönetimine karşı sorumluluk taşıyan bu iç denetimi yeterli bulmadığı için, bankaların ayrıca devletçe denetlenmesini de öngörmüştür. Buna göre bankaların sürekli olarak denetlenmesi, bankalar yeminli murakıpları eliyle yapılır. Ayrıca başbakanlık, mevduat toplayan bankaların hepsine bir yönetim kurulu üyesi ve bir denetçi atayarak bunların yönetim bakımından denetlenmesini yoğurılaştırabilir.

Bankacılık Hukuku yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

İcra takibi üzerine yedi günlük itiraz süresi içinde ödeme emrine itiraz etmeyen borçlu, bu süre içinde mal bildiriminde bulunmak zorundadır. İtiraz durumunda ise bu itirazın kaldırılmasına değin mal bildiriminde bulunmak zorunda değildir. İtirazı kaldırılan borçlu kaldırma kararının kendisine bildirilmesinden başlayarak üç gün içinde mal bildiriminde bulunmakla yükümlüdür. Süresi içinde mal bildiriminde bulunmayan borçlu, alacaklının istemi üzerine mal bildiriminde bulununcaya değin icra tetkik mercii yargıcı tarafından hapisle baskı altına alınır. Bu yola bir kez başvurulabilir ve hapis süresi üç ayı geçemez. Süresi içinde mal bildiriminde bulunmama ve gerçeğe aykırı mal bildiriminde bulunma ayrı birer suç olarak düzenlenmiştir. Daha önce malı olmadığını bildiren ya da borcuna yetecek kadar mal göstermeyen borçlu, sonradan kazandığı malları ve gelirindeki artışları icra dairesine yedi gün içinde bildirmek zorundadır. Bunu yapmadığı takdirde hapis cezasıyla cezalandırılır.

1982 Anayasası’nın 71. maddesinde kamu hizmetine girenler için de mal bildiriminde bulunma yükümlülüğü öngörülmüştür. Devlet Memurları Kanunu’nun 14. maddesi uyarınca, devlet memurları kendileriyle eşlerine ve velayetleri altındaki çocuklarına ait taşınır ve taşınmaz malları ile alacaklarını ve borçlarını yönetime bildirmek zorundadır.

Mal Bildirimi yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Bunun sonucu olarak güçler ayrılığı öğretisi de katılığını ve saf kuralcılığını büyük ölçüde yitirmiştir. 20. yüzyılda, özellikle de II. Dünya Savaşı’ndan sonra devletlerin toplumsal ve ekonomik yaşamın birçok yönüne karışmaları yürütme gücünün etkinlik alanında bir genişlerneye yol açtı. Bunun bireysel özgürlükler bakımından yaratacağı sonuçlardan kaygılanan bazı düşünürler, güçler ayrılığı öğretisini yeniden etkili kılmaya çalışmaktansa. yürütme ve yönetim organlarının kararlarına karşı itiraz yollarının oluşturulmasını önermektedirler. Yurttaşların idare organlarıyla ilgili şikayetlerini değerlendiren ombudsman buna örnektir.

Güçler Ayrılığı yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Miras hukuku ile mülkiyet arasındaki yakın ilişkiden dolayı, mülkiyet hakkının farklı düzenlendiği hukuk sistemlerinde miras hukuku konusundaki eğilimler de değişiktir. Roma hukuku vasiyetnarneye. başka bir deyişle kişinin iradesine özel bir önem verirken, mirasçıyı Tanrı’nın saptadığı görüşünden hareket eden Germen hukukunda bu kavram yer almaz. Bireysel mülkiyet haklarının sınırlı olduğu sosyalist hukuk düzenlerinde miras hakları da sınırlanmıştır. Türk miras hukuku, bu alandaki çeşitli eğilimlerin bir bileşimi niteliğindedir. Egemen ilke ailenin korunması olduğundan kanuni mirasçılık ve miras üzerinde saklı pay hakkı gibi kavramlara yer verilir. Vasiyetnameye de yer verilen Türk miras hukukunda devlete ikinci derecede bazı haklar tanınmıştır. Ölen kişinin kanuni mirasçısının bulunmaması ve vasiyetnameyle bir tasarruf yapmaması durumunda, miras devlete kalır. Devlet mirasçılara geçen miras üzerinden veraset intikal vergisi de alır.

Türk hukukunda miras, Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) üçüncü kitabında düzenlenmiştir (m. 439-617). Bu kitap iki bölüme avrılır. Birinci bölüm, kimlerin mirasçı olacağına, ikinci bölüm ise mirasın geçiş ve kabulüne ilişkin hükümleri içerir. TMK’de kaynak alınan ısviçre Medeni Kanunu izlenerek “külli halefiyet” ilkesi benimsenmiştir. Bu ilke gereğince, ölen bir kimsenin terekesi ölüm olayıyla birlikte aktarılmaya elverişli hale gelir ve borçlarıyla bir kül (bütün) olarak, herhangi bir işleme gerek kalmaksızın ilgililere geçer.

Mirasçıların birden fazla olması durumunda terekede yer alan hak ve borçlar onların mal varlıklarında dağılmaz; mirasçılar terekeye iştirak halinde malik olurlar. Miras taksim edilineeye değin hiçbiri tereke üzerinde tek başına tasarruf ta bulunamaz. Öte yandan ölenin alacaklılarının korunması açısından mirasçıların terekede yer alan borçlardan kişisel sorumluluğu ilkesi benimsenmiş ve bütün mirasçılar zincirleme sorumlu tutulmuştur. Bu kural yalnızca devletin mirasçı olması ya da terekenin resmi tasfiyeye tabi tutulması durumunda işlemez.

Miras Hukuku yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Miras bırakanın ölüme bağlı bir tasarrufunun bulunmadığı durumlarda mirasçılık sıfatı ilgili hukuk kurallarına göre belirlenir. Türk Medeni Kanunu kanuni mirasçı sıfatını taşıyan bu mirasçılar bakımından temelde zümre ilkesini benimsemiştir. Buna göre kanuni mirasçılar , kan akrabaları (füruğ, baba ve anne, büyükbaba ve büyükanne ile onların baba ve arıneleri), evlatlık ve onun füruğu ile hayatta kalan eşten oluşur. Eşin miras payı çeşitli durumlara göre değişir. Olenin füruğunun olması durumunda, sağ kalan eş terekenin yarısının intifa hakkını ya da dörtte birinin mülkiyetini seçebilir. Bu oranlar öbür kan akrabalarıyla birlikte mirasçı olması durumunda artar. Nesebi sahih olmayan çocuk, nesebi sahih çocuğa düşen payın yarısını alır. Evlatlık ve füruğunun mirasçılığı nesebi sahih füruğ gibidir. Mirasçı bırakmaksızın ölen kişinin mirası, büyükbaba ve büyükanneleri ile baba ve annelerinin. erkek ve kız kardeşlerinin irıtifa hakları saklı kalmak üzere devlete aktarılır.

Mirasçılık Belgesi Nedir?

Mirasçılık belgesi, bir kişinin ölümünden sonra varislerine geçecek olan malların listesini ve değerlerini gösterir bir belgedir. Türkiye hukukuna göre, bir kişinin mirası, ölümünden sonra varislerine geçer ve mirasçılık belgesi, mirasın dağıtımının yapılması için gerekli olan bilgileri içermektedir.

Mirasçılık Belgesi Nasıl Alınır?

Mirasçı olduğunu iddia eden herkes, Noter veya Sulh Hukuk Mahkemelerine başvuru yaparak mirasçılık belgesi talep edebilir. Noter, yapılan başvuru üzerine, gerekli incelemeleri yaparak miras bırakanı ve varislerini belirler ve sonuç olarak, mirasçılık belgesi vermektedir.

Mirasçı Nedir ? Mirasçı Kime Denir ? yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Ortadoğu’daki bazı ülkelerde çocuk emeğinin toplam işgücü içindeki oranı % 10’u aşar; Asya’nın bazı yerlerinde ve Latin Amerika’nın önemli bir bölümünde de bu oran % 2 ile 10 arasında değişir. Bu ülkelerde işe alınma ve çalışma koşullarına ilişkin yasalar ya hiç yoktur ya da sınırlıdır. Düşük gelir düzeyi ve eğitim olanaklarının yetersizliği çocuk işçi çalıştırınayı kısıtlayıcı yasal önlemleri büyük ölçüde işlemez duruma getirmiştir.

Çocuk işçi çalıştırmanın belirli bir yasal düzene bağlanması yönünde ilk adımlar 18. yüzyıl sonlarında İngiltere’de atıldı. Bu dönemde, geniş ölçekli imalattaki hızlı gelişme, madencilik alanında ve sanayi kuruluşlarında çok küçük yaşta çocukların çalıştırılmasına yol açmıştı. 1802’de yoksul çocukların çırçır fabrikalarına çırak olarak verilmesini denetim altına almak amacıyla çıkarılan ilk yasa, herhangi bir yaptırım öngörmediğinden pek etkili olamadı. 1833’te çıkarılan Fabrika Yasası işyerlerinin denetlenmesine dayalı bir sistem getirdi. Bu alanda uluslararası düzeydeki örgütlü çalışmalar 1890’da Berlin’de ilk Uluslararası Çalışma Konferansı’nın toplanmasıyla başladı. Yaş standartları konusunda belirli bir anlaşmaya varılamayan bu konferansı, benzer konferanslar ve başka uluslararası girişimler izledi. 1900′ de çocukların çalıştmlmasına ilişkin hükümlerin uluslararası plandaki çalışma yasalarının bir parçası olarak benimsenmesini sağlamak amacıyla Isviçre’nin Basel kentinde Uluslararası Çalışma Yasaları Birliği kuruldu ve 16 ülkede şubesi açıldı.

Birleşmiş Milletler’e bağlı Uluslararası Çalışma Orgütü’nün (ILO) 1960’ta 70’i aşkın üye ülkede çocuk işçilere ilişkin hukuksal durum ve uygulama konusunda yayımladığı bir rapor, tarım ve el sanatları gibi sanayi dışı iş alanlannda, çocuk işçileri korumaya yönelik önlemlerde ciddi boşluklar bulunduğunu göstermiştir. ILO’ya bağlı uzmanlar, temel iş güvencelerini içeren çalışma yasaları mn hazırlanması, çalışma yaşamının müfettişler aracılığıyla denetlenmesinin örgütlenmesi ve bu alandaki personelin eğitilmesi konusunda çeşitli ülke hükümetlerine yardımcı olmuştur. Ayrıca bölgesel konferansıarda da tarım, kömür üretimi, iç suyolları ve inşaat sektörlerinde çalışan çocuk işçilerin sorunlarına ve Ortadoğu, Asya ve Latin Amerika’da gerekli olan temel koruyucu düzenlemelere özel önem verilmektedir.

Türkiye’deki ilgili mevzuatta çocuk emeğinin tanımı yapılmamıştır. Bununla birlikte, Umumi Hıfzıssıha Kanunu’nun 173. maddesinde 12 yaşından küçüklerin çalıştırılması yasaklanmıştır. Bu yasağa karşın 12 yaşından küçük kişilerin çalıştırılması durumunda, iş güvenliği hükmüne aykırı davranılmış olması nedeniyle hizmet sözleşmesi geçersiz sayılır. İş Kanunu’nun 75. maddesine göre, çalıştırrna yasaklarının kapsamına giren çocuklarla gençler, çalışmaktan alıkonur. Ama fiilen bir hizmet ilişkisinin varlığı kabul edilerek bu durumda olan çocuklara ve gençlere, hizmet ilişkilerinin denetim makamlarınca sona erdirilmesine değin yaptıkları iş için ücret ödenmesi gerekir.

Çocuk Emeği Nedir ? yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Hapis cezalarının infazı konusunda başlıca dört sistem vardır. Bunlardan birincisi 1829’da Philadelphia’daki Doğu Eyalet Cezaevi’nde uygulamaya konan ve hükümlünün gece gündüz sürekli hücrede bulundurulmasını öngören Pennsylvania sistemidir; temelinde yalnızlığın pişmanlık getirmeye ve kendini ıslaha yaradığına ilişkin Quaker inancı yatar. Ikincisi, hükümlülerin gündüz bir arada, ama hiç konuşmadan çalıştırılmalarını, geceleri ise hücrede bulundurulmalarını öngören Auburn sistemidir. Adını New York’un Auburn Eyalet Hapishanesi’nden alan bu sistem ABD’de zamanla Pennsylvania sisteminin yerine geçmiştir. Her iki sistem de suçlularla bir arada bulunmanın suça eğilim yarattığını ya da bu eğilimi pekiştirdiğini varsayar. Uçüncüsü, not ya da puan sisteminin geliştirilmiş biçimi olan ve başlangıçta sıkılığı, sürenin sonu yaklaştıkça ve hükümlü iyi hal gösterdikçe yumuşamayı öngören ırlanda sistemidir. Son olarak da cezaevlerinde bilimsel yöntemlerle uslandırma-sosyalleştirmeyi ve suçluda kendi kendini kontrol duygusunu geliştirmeyi amaçlayan yeni sistemden söz edilebilir.

Türk hukukunda hapis cezaları ağır hapis, hapis ve hafif hapis olarak belirlenmiştir. Ağır hapis cezası, müebbet ya da geçici olabilir; müebbet hükümlünün ömrünün sonuna değin, geçiciyse, yasada sürenin açıkça gösterilmediği durumlarda 1-24 yıl sürebilir. Hapis cezası 7 günden 20 yıla kadardır; yasada süre açıklanmamışsa yukarı sınır 5 yıldır. Hafif hapis cezası 1 günden 2 yıla kadardır. Kısa süreli hapis cezası bir başka cezaya ya da tedbire çevrilebilir. Bunlar para cezası, aynen iade ya da tazmin, 6 ayı geçmemek üzere bir eğitim ya da uslandırma kurumuna devam etme, bir yılı geçmemek üzere belli bir yere gitmekten, bazı faaliyet ya da meslek ve sanatı icradan yasaklanma, her tür ehliyet ve ruhsatnamenin bir aydan bir yıla kadar geçici olarak geri alınması biçiminde olabilir. Kısa süreli hapis cezalarının belli koşullar altında hükümlünün oturduğu yerde, hafta sonlarında ya da cezaevinde geceleri yerine getirilmesi de söz konusu olabilir.

Hapis Cezası Nedir ? yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Çağdaş kullanımda terimin birkaç farklı anlamı vardır;
1) Genellikle doğrudan demokrasi olarak bilinen ve siyasal karar alma hakkının, çoğunluk yönetimi usulleri çerçevesinde hareket eden bütün yurttaşlar topluluğu tarafından doğrudan kullanıldığı hükümet biçimi;

2) Temsili demokrasi olarak bilinen ve yurttaşların aynı hakkı kişisel olarak değil, seçtikleri, yurttaşlara karşı sorumlu temsilciler aracılığıyla kullandıkları hükümet biçimi;

3) Genellikle bir tür temsili demokrasi olan ve liberal ya da anayasal demokrasi olarak bilinen bütün yurttaşların ifade ve dinsel inanç özgürlüğü gibi bazı bireysel ve toplu haklarını güvence altına almak üzere çoğunluk iktidarının belirli anayasal kısıtlamalar çerçevesi içinde uygulandığı hükümet biçimi;

4) Toplumsal ve ekonomik farklılıkları, özellikle de özel mülkiyetin eşitsiz dağılımından doğan farklılıkları en aza indirmeye yönelen bir siyasal ya da toplumsal sistem. Toplumsal ya da ekonomik demokrasi olarak bilinen bu sonuncu sistemde siyasal işleyiş ilk üç anlamıyla “demokratik” olınayabilir.

İlk demokrasi uygulamalarının görüldüğü Eski Yunan kent-devletlerinde (polis) yasama organı bütün yurttaşların katılımıyla oluşuyordu. Kent nüfusunun çoğu zaman 10 bini aşmaması ve kadınlarla kölelerin siyasal haklardan (yurttaşlıktan) yoksun olmaları böyle bir sistemin işlemesine olanak veriyordu. Yurttaşlar çeşitli yürütme ve yargı görevlerine getirilebilirlerdi. Bu görevlerin bir bölümü seçim, bir bölümüde kura yoluyla üstlenilirdi. Güçler ayrımı yoktu. Bütün görevliler yasama kadar yürütme ve yargı konularında da yetkili kılınmış olan halk meclisine karşı sorumluydular.

Kısa ömürlü Yunan demokrasisinin çağdaş devlet uygulamaları üzerindeki doğrudan etkisi önemsizdir. Demokrasi uygulamasında da Yunan kent devletinin çöküşüyle çağdaş anayasacılığın yükselişi arasında 2 bin yıllık bir boşluk olmuştur.

Çağdaş demokrasi anlayışı büyük ölçüde ortaçağ Avrupa’sının düşünce ve kurumlarınca biçimlendirildi. Bunların en önemli lerinden biri tanrısal, doğal ve geleneksel hukukun iktidarın kullanımını sınırladığı yolundaki görüş, bir başkası ise vergi koyma hakkı da içinde olmak üzere hükümdarların farklı züınrelere ya da gruplara danışarak politikalarına onay sağlamaya çalışmalarıydı. Bu zümre ya da grup çıkarlarının temsilcilerinin bir araya gelmeleriyle çağdaş parlamentoların ve yasama meclislerinin temeli atıldı. Köklü düşünsel ve toplumsal gelişmeler, özellikle de Aydınlanma, Amerikan Bağımsızlık Savaşı ve Fransız Devrimi sırasında doğan doğal hak ve siyasal eşitlik kavramları bu meclislerin ortaya çıkışında önemli roloynadı.

Genel oy ve serbest seçimle işbaşına gelen temsili parlamentolar 19. ve 20. yüzyıllarda demokratik yönetimlerin vazgeçilmez kurumları oldu. Aynı dönemde Batı demokrasisi seçimlerde rekabet, ifade ve basın özgürlüğü ile hukukun üstünlüğü ilkelerinide içermeye başladı.

Sosyalist sistemlerin demokrasi tanımı ise oldukça farklıdır. Batılı ölçütlerin geçerli olmadığı halk demokrasileri ya da halk cumhuriyetlerinde yöneticiler genellikle partilerarası yarışma olmaksızın tek bir partinin aday listesinden seçilirler. Bu sistemler, üretim araçlarındaki ortak mülkiyetin halk iradesinin gerçekleşmesi için yeterli temeli oluşturduğu görüşüne dayanır.

Demokrasi Nedir? yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.

Buna göre yasama meclislerinde, görülmekte olan bir dava hakkında ve yargı yetkisinin kullanılmasıyla ilgili olarak soru sorulamaz. Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak ve bunların yerine getirilmesini geciktirmemek zorundadır.

Türkiye’de 1982 Anayasası mahkemelerin bağımsızlığını öngörmekle (m. 138) birlikte çeşitli hükümlerinde yer alan düzenlemelerle yargı bağımsızlığının kurumsal yapısını zayıflarmıştır. Bu alanda tartışma yaratan başlıca düzenlemeler arasında bazı yüksek yargı organı üyelerinin cumhurbaşkanınca atanması, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’na idare ve adliye mahkemelerinde atama, yükseltme, disiplin cezası, meslekten uzaklaştırma, kadro dağıtımı, kadro kaldırma, yargı çevrelerini değiştirme gibi konularda hiçbir yargısal denetime bağlı olmayan kararlar verme yetkisinin tanınması ve yürütme organının 12 Mart 1986 tarihli yetki kanunuyia yargı mensuplarının özlük haklarında değişiklik yapmak üzere kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisini elde etmiş oiması sayılabilir.

Yargı Bağımsızlığı yazısı ilk olarak BilgimNette sitesinde yayınlandı.