Balık Gölü, çevresindeki yüksek dağlardan inen akarsularla beslenir. Güneydoğusunda, fazla suların boşaldığı Balık çayı gideğeni bulunur. Bu çay daha sonra güneyde Zenkimar Çayına karışır. Şiddetli soğuk, gölün yüzeyinin kışın uzun süre donmasına yol açar. Göl çevresinin doğal bitki örtüsünü Alptipi çayırlar oluşturur. üzellikle ilkbahar ve yaz aylannda, bu otlann bol çiçeklerle bezenmesi, çevreye ayn bir güzellik katar. Kıyısında yer yer kamışlar ve sazlar bulunur. İçinde, buraya özgü bazı balık türleri vardır.

Erzurum – Horasan – Eleşkirt – Karaköse – Doğubeyazıt doğrultusunu izleyen İran transit yolu, Balık Gölünün 10 km kadar güneyinden geçer. Göle bu yoldan stabilize bir yolla ulaşılır.

<p>The post Balık Gölü first appeared on BilgimNette.</p>

Balık kartalının sırtı kahverengi, karnı aktır; başında da yer yer ak çizgiler bulunur. Suyun üstünde uçarak avın yerini kestirdikten sonra, kanatlarını hafifçe çırpıp havada hareketsiz durarak uygun anı kollar ve ayaklarını önde olmak üzere suya dalıp uzun, kıvrık pençeleriyle balığı yakalar. Ayaklarının altındaki sivri iğneleri saplayarak sıkıca tuttuğu avını, yerken rahatsız edilmeyeceği bir tüneğe taşır. Bazen karnını doyurduktan sonra suyun üstünde alçaktan uçarak, ayaklarını, yıkamak istercesine suya değdirir.

Yalnız kış aylarını geçirdiği Güney Amerika dışındaki bütün kıtalarda üreyen balık kartalı, yüksek ağaçların tepesinde, adacıkların alçak kesimlerinde ya da yar kenarlarında bazen tek başına, bazen koloniler halinde yuva kurar. Rasgele yerleştirilmişince dallardan yapılan yuvanın çapı 2 m’yi bulur. Dişi, kabuğunda çok göz alıcı desenler olan iki ile dört kadar yumurta bırakır; yaklaşık beş hafta sonra yumurtadan çıkan yavrulan dişi ve erkek ortaklaşa besler. Altı-sekiz hafta içinde, yavruların vücudunu örten incecik tüyler yerini gerçek tüy ve teleklere bırakır.

1910’dan sonra Britanya Adalarında soyu tükenen balık kartalı, 1959’da seçilmiş türlerin denetim altında üretilmesiyle yeniden çoğalmıştır. Aynı biçimde, türün Kuzey Amerika kıtasındaki nüfusu büyük olasılıkla DDT kalıntılarının sorumlu olduğu çevre kirliliği nedeniyle 1950’lerden sonra hızla azalmışsa da, 1980’lerde yeniden artmaya başlamıştır. Türkiye’de bu kuşların bilinen tek üreme bölgesi Kızılırmak deltasıdır. Göç sırasında da az sayıda görülür.

<p>The post Balık Kartalı first appeared on BilgimNette.</p>

Doğrudan deniz dibine yöneltilmiş basit bir yankı dinleyicisi olan sonarlar balık sürülerinin varlığını gösterir ve suyun derinliğini ölçer. Daha karmaşık olan tarayıcı sonarlar ise daha geniş bir alanı kapsamak üzere her yöne sinyaller gönderir ve balık sürüsünün yeri ile ilgili daha kapsamlı bilgi verir.

<p>The post Balık Sonarı first appeared on BilgimNette.</p>

Balık üretimi büyük ölçüde ticari amaçla ve gıda pazarına yönelik olarak yapılırsa da, birçok devlet işletmesi, daha çok amatör balıkçılığı özendirmek için, göl, akarsu ve denizlerdeki balık varlığını artırmak amacıyla balık üretir. Av ve sofra balıklarının yanı sıra, her zaman geniş bir pazan olan havuz ve akvaryum balıkları ile amatör ve ticari balıkçılıkta yem olarak kullanılan küçük balıkların üretimi de oldukça büyük çaptadır.

Bütün dünyada üretimi en yaygın olan su ürünleri sazan, alabalık, hem besin hem inci kaynağı olan istiridye, tarak ve midyedir. Ayrıca birçok Avrupa ülkesinde ve ABD’de, açık denizde kurulacak ıstakoz çiftlikleri konusunda çalışmalar yapılmaktadır. Bugün SSCB’de en çok mersinbalığı, ABD ve İskoçya’da som balığı, Türkiye’de ise alabalık , sazan ve sudak yetiştirilir.

<p>The post Balık Üretimi first appeared on BilgimNette.</p>

Bayat balık zehirlenmesi, mikroorganizmaların üremesine (kokuşma) elverişli bir ortam olan bayat balıklardaki bakterilerden ileri gelir. üzellikle uskumru, kolyoz, orkinos ve torik gibi uskumru ailesinden (Scombridae) bayat balıklarda üreyen bakteriler, balık proteininin normal bileşenlerinden biri olan histidin adındaki aminoaside etki ederek, zehirlenmeden sorumlu olan bir maddenin oluşmasına yol açar. Bu balıkların yenmesiyle ortaya çıkan bulantı, kusma, baş ağrısı, yutkunma güçlüğü, aşırı susama ve kaşıntı gibi belirtiler, genellikle 12 saat içinde kaybolur.

Ciguatera zehirlenmesi, Antiller’de görülen en yaygın balık zehirlenmelerinden biridir ve dünyanın başka yerlerinde de çokça tüketilen orfoz, barakuda gibi bazı balıkların yenmesiyle ortaya çıkar. Başka sularda yaşayan bu balıklar zehirlenmeye yol açmazken, Antil Denizinde yaşayanların neden zehirli olduğu tam olarak açıklanamamıştır. Ancak, bazı uzmanlar, bu balıklara yem olan bazı küçük balıkların, Antil Denizinde yetişen zehirli bir bitkiyle beslendiğini ve Ciguatera zehirlenmesinin bu bitkisel zehirden ileri geldiğini öne sürerler. Bulantı, kusma, ishal, halsizlik, duyu yitimi, kas ağrısı ve yaygın kaşıntı gibi zehirlenme belirtileri, balığın yenmesinden hemen sonra görülebildiği gibi, 30 saat kadar sonra da ortaya çıkabilir. Olguların yüzde 10’undan daha az bir bölümü, solunum felcine bağlı olarak ölümle sonuçlanabilir.

Tetraodon zehirlenmesi, Uzakdoğu’nun tropik sularında yaşayan balon balığına benzer bazı Tetraodontiformes türlerinin yenmesiyle ortaya çıkar. Bu balıklarda çok kuvvetli ve ısıya dayanıklı bir zehir (tetraodontoksin) bulunur; bu zehir sinir sistemini etkileyerek birkaç dakika içinde belirtilerini vermeye başlar. Baş dönmesi, dudak ve dil karıncalanmasından hemen sonra, kas hareketlerinde düzensizlik, çırpınma, ve solunum felci görülür. Olguların yüzde 60’tan fazlası birkaç saat içinde ölümle sonuçlanır; 24 saat içinde ölmeyenlerin yaşama şansı oldukça yüksektir.  Ayrıca bakınız;  midye zehirlenmesi

<p>The post Balık Zehirlenmesi first appeared on BilgimNette.</p>

<p>The post Manta Neresidir ? Manta Limanı first appeared on BilgimNette.</p>

FAO, tek tek ülkeler düzeyindeki projelere teknik yardım sağlar, seminerler ve eğitim merkezleri aracılığıyla eğitsel projeler yürütür, araştırmalar yapar, dünyada tarımsal ürünlerin üretimine, ticaretine ve tüketimine ilişkin istatistikler tutar, dergi, yıllık ve araştırma bültenleri yayımlar.

FAO’nun daimi merkezi Roma’dadır; ayrıca dünyanın dört bir yanına yayılmış büroları vardır. Kuruluş, iki yılda bir toplanan ve her üye ülkenin temsil edildiği FAO Konferansı’nca yönetilir. Konferans üye hükümetlerin temsilcilerinden oluşan bir konsey seçer.
1969’da, dünya tarımının temel sorunlarına eğilen ve çözüm önerilerinde bulunan Tarımsal Gelişme İçin Yol Gösterici Dünya Planı’nı yayımlayan FAO, 1960’lardan sonra çalışmalarını daha çok yüksek verimli tahıl ürünlerinin geliştirilmesi, protein eksikliğinin giderilmesi, kırsal kesimlerde iş olanakları sağlanması ve tarım ürünleri ihracatının artırılması gibi konularda yoğunlaştırmıştır.

<p>The post Gıda ve Tarım Örgütü – FAO first appeared on BilgimNette.</p>

Gıda teknolojisinin amacı, bir yandan hammadde halindekibesinleri işlenmiş ürünlere dönüştürmek, örneğin tahıllardan un, sütten tereyağı ve peynir, yağlı tohumlardan bitkisel yağlar, şeker pancarı ve şekerkamışından şeker, deniz suyundan ya da doğal salamuralardan sofra tuzu elde etmek, bir yandan da konservelerne, dondurma, kurutma gibi koruyucu yöntemlerle gıdaların bozulmasını önlemektir. Kokuşma, çürüme ve küflenmeyi önlemeye yönelik işlemlerin, meyve ve sebzelerin kurutulduğu, tahılların kavrulduğu, balık ve av hayvanlarının tuzlandığı tarihöncesi çağlara değin uzandığı bilinmektedir. Bugün de uygulanan mayalandırma, kurutma, tütsüleme ve salamuralama tekniklerinin başlangıcı Mezopotamya ve Mısır uygarlıklarına dayanır. Gıdalardaki bozulmanın biyolojik nedenlerinin daha iyi aniaşılmasıyla bu konuda hızla ilerleme kaydedilmiş ve bozulmaya yol açan etkenleri ortadan kaldıracak uygun yöntemler geliştirilmiştir.

Gıdaların bozulmasının başlıca nedeni, bakteri, küf ya da maya gibi mikroorganizmaların bulaşmasıdır. Bazı gıdalarda bulunan doğal enzimler ve havanın oksijeniyle yükseltgenme gibi çeşitli kimyasal tepkimeler de bozulmaya yol açabilir. Sıcaklık, nem oranı, oksijen miktarı, ortamda bulunan besleyici ya da büyürneyi geciktirici katkı maddelerinin varlığı mikroorganizmaların çoğalmasını etkilediğinden, bir gıdanın bozulması büyük ölçüde bileşimine ve depolama koşullarına bağlıdır. Bir gıdanın bozulmasına yol açan bazı etkenler bir başkasına istenen nitelikleri kazandırabilir, hatta bazı gıdaların korunması için gerekli olabilir. Orneğin şarap ve bira yapımında mayalardan, yoğurt ve turşu üretiminde bakterilerden, peynir yapımında ise küf mantarlarından yararlanılır.

Gıdalarda bozulmayı önleyen başlıca teknikler soğutarak ya da dondurarak düşük sıcaklıkta saklamak, kurutmak, yüksek sıcaklıkta konserve yapmak, kimyasal katkı maddeleri eklemek ve mayalanma ürünlerinden yararlanmaktır; bu yöntemler ayrı ayrı ya da birlikte uygulanabilir.

Gıdaları düşük sıcaklıkta depolamak, meyve ve sebze leri n havayla alışverişini azalttığı ve bozulmaya yol açan mikroorganizmaların çoğalmasını geciktirip enzim etkinliğini yavaşlattığı için etkilidir. Suyun donma noktası olan O°C’de oksijenin tüketim hızı ve karbon dioksitin açığa çıkma hızı düşer, mikroorganizmaların çoğalması önlenir. Bir düşük sıcaklık tekniği olan soğutmada, gıdaların çoğu 4°C’nin altındaki sıcaklıklarda saklanır. Et ve et ürünleri için çok uygun olan bu yöntem, bol su içeren kavun, karpuz, domates, salatalık gibi meyve ve sebzelerde iyi sonuç vermez. Soğutma, bozulan gıdaların niteliğini iyileştiremez, yalnızca bozulmayı geciktirir ve bitkisel besinlerin solunum sırasında dışarı attığı karbonhidratların kaybını önler. Dondurarak saklama, mikroorganizmaların çoğalmasını kesin olarak önleyen bir tekniktir.

Mikroorganizmaların çoğu O°C’nin altında çoğalamaz ve yavaş dondurma yöntemiyle büyük ölçüde zarar görür. Dondurulmuş gıdalar besin değerlerini yitirmez, yalnız dondurma öncesi yöntemler nedeniyle vitaminierin bir bölümü yükseltgenme ve bozulmaya uğrayabilir. Hayvansal ve bitkisel yağların bozulması genellikle sıcaklığa bağlı olduğundan, dondurma yöntemi hayvansal yağ içeren gıdalar için en etkin saklama tekniğidir. Dondurarak soğutma gıdalardaki bazı asalakları da yok eder. Orneğin insanda trişinoz hastalığının etkeni olan Trichinella spiralis türü solucan, -32°C’de ya da daha düşük sıcaklıklarda dondurulmuş etlerde barınamaz.

Kurutma, gıdaların suyunu buharlaştırmaya dayanan doğal yöntemleri ve nem çekici maddelerle su gidermeye dayanan teknikleri içerir. Tahıl taneleri, fındık, ceviz gibi sert kabuklu yemişlerin içi, baklagiller ve öbür bazı sebzeler, üzüm, incir gibi meyveler doğrudan doğruya güneşe ya da rüzgara bırakılarak doğal yöntemlerle kurutulabilir. Yapay yoldan kurutmada, kızgın buharla, vakumla, eylemsiz bir gazla, doğrudan ısı uygulanmasıyla, en yaygın olarak da havayla su giderme tekniklerine başvurulur. Su kaybı, mikroorganizmaların çoğalmasını önlemek için etkili bir yöntemdir. Küflerin gelişebilmesi için ortamdaki nem oranının en az yüzde 16 olması gerekir; pek azı yüzde 5’in altındaki nem oranında gelişmesini sürdürebilir. Bakteri ve mayalar ise genellikle yüzde 30’un üstünde bir nem oranına gereksinim duyarlar. Bazı asalaklar kurutma sırasında yaşamlarını sürdürebildiklerinden, kurutmadan önce ısıi işlem uygulayarak asalakların yok edilmesi gerekir.

Kurutma yöntemi yalnız bozulmayı önlemekle kalmaz, aynı zamanda su kaybı nedeniyle gıdada birim başına düşen protein, yağ, karbonhidrat gibi temel besin maddelerinin derişikliğinin artmasını da sağlar. Ote yandan düşük sıcaklıkta kurutma yöntemiyle proteinlerin sindirimi de kolaylaşır. Buna karşılık, örneğin kurutulmuş etteki C ve B grubu vitaminlerin miktarı taze ete oranla oldukça düşüktür. Eskiden gıda sanayisinde yalnızca makama ve öbür nişastalı ürünlere uygulanan yapay kurutma teknikleri bugün süttozu, hazır çorba, patates püresi ve kızartması, bebek mamaları gibi birçok ürüne uygulanmaktadır.

19. yüzyıl başlarında geliştirilen konservelerne teknikleri, işlenmiş gıdaların hiç hava alınayacak biçimde kapatılmış teneke kutular ya da cam kaplar içinde yüksek sıcaklıklarda belirli bir süre tutulup daha sonra soğutulmasına dayanır. ısıtma, yiyeceğin içinde bulunabilecek mikroorganizmaları yok ederken, kabın sıkıca kapatılmış olması da dışarıdan yeni mikroorganizmaların girişini engeller.

Hemen hemen bütün meyve, sebze, et ve deniz ürünlerine uygulanabilen konserve yapımında genelolarak uygulanan işlemler yıkama, ayıklama-temizleme, hazırlama, haşlama, kutularna, gazları çıkarma, kutu kapatma, sterilizasyon, soğutma, etiketlerne ve paketlemedir. Konserve yapılacak hammaddeler, çürükleri ya da aralarındaki yabancı maddeleri ayırmak için elekli bantlardan geçirildikten sonra otomatik olarak su tanklarından geçirilerek ya da yüksek basınçlı su püskürtülerek yıkanır. Ardından, özel makinelerle uç kesme (fasulye, bamya, patlıcan), kabuk soyma (şeftali), sap ya da çekirdek çıkanna (çilek, vişne), tane büyüklüğüne ve olgunluğuna göre ayırma (bezelye), dilimlerne, buharlaştırma (süt) gibi hazırlama işlemleriyle hammaddelerin yenilmeyen ya da istenmeyen bölümleri ayıklanır ve gıdalar sonraki işlemlere uygun duruma getirilir. Pancar, havuç, ıspanak, bezelye gibi bazı ürünler, enzimleri etkisiz duruma getirerek rengini, kokusunu ve tadını korumak için sıcak suya daldırılarak ya da buhara tutularak bir süre haşlanır. Daha sonra ürünler katı, yarı katı ve sıvı ürünler için tasarlanmış otomatik makinelerle, bir konveyörün üstünde ilerleyen kutulara doldurulur; yalnız çabuk ezilen bazı meyve ve sebzelerde (örn. domates) elle doldurma yöntemi uygulanır. Doldurulan kaplar üstü açık olarak sıcak su ya da buhar banyolarından geçirilerek gıda1arın içinde kalan karbon dioksit, oksijen gibi gazlar ve hava uzaklaştırılır. Bazı ürünlerde, hava ve gazları emmek için kutu kapatma sırasında vakum tekniği uygulanır. Kutular hiç hava almayacak biçimde özel makinelerle kapatıldıktan sonra, gıdaların içindeki zararlı mikroorganizmaları yok etmek üzere, laboratuvar araştırmalarıyla saptanmış belli bir sıcaklık derecesinde belli bir süre tutularak ısıyla sterilize edilir.

Uygulanacak sterilizasyon sıcaklığını belirleyen en önemli etken gıdanın asitlik derecesidir. Asitli yiyecekler için suyun kaynama sıcaklığı yeterli olurken, asitli olmayan besinler için daha yüksek sıcaklıkların (y. 116°C-120°C) uygulanması gerekir. ısıyla sterilizasyondan sonra konserve kutuları, içindeki gıdaların sıcaklığı yaklaşık 38°C’ye düşüneeye değin su ya da havayla soğutulur. Işımayla sterilizasyon yöntemi de kesilmiş etlerin, taze balıkların, taze meyve ve sebzelerin depoda saklama süresini uzatan ve gıdaların besin değerini fazla düşürmeyen bir yöntemdir. Asalakları ve toksin salan mikroorganizmaları da yok edebilen bu yöntem, patates ve soğanların filizlenmesini önlemekte, steril enzim çözeltilerinin hazırlanmasında, etin yumuşatılmasırıda, çekirdek kahvenin kavrulmasında ve şarabın yıllandınlmasında kullanılır. Işıma yoluyla sterilizasyonda, ısıyla sterilizasyon için gerekli olan enerjinin yalnızca beşte biri gerekmekte, 3°C’lik bir sıcaklık artışıyla maddeler sterilize edilebilınektedir.

Vakumlanmış konserve kutularının kapakları hafifçe kabarık olabilir; ama iyice şişmiş kutular mikroorganizmaların ya da kimyasal ve fiziksel etkenlerin konservelenmiş ürünleri etkilediğini gösterdiğinden kullanıma sunulamaz. Konservelerne tekniği, gıdaların protein, karbonhidrat, yağ, hatta vitamin değerini azaltmadığı için en çok uygulanan gıda işleme tekniklerinin başında gelir.

Mayalanma sırasında oluşan ya da hammaddelerin işlenmesi sırasında katılan bazı kimyasal maddeler de enzim etkinliğini azaltarak ve mikroorganizmaların çoğalmasını önleyerek gıdaların bozulmasını geciktirir. Meyve şekerlernesi, reçel, jöle ve marmelat yapımında kullanılan şeker ile turşu yapımında kullanılan tuz, sirke ve limon mikroorganizmaların çoğalmasını geciktiren en önemli katkı maddeleridir. Kullanımı çok eski çağlara değin uzanan bu doğal maddelerin yanı sıra, 20. yüzyılda aynı amaçla pek çok inorganik ve organik kimyasal madde gıdalara katılmaya başlamıştır. Koruyucu olarak kullanılan organik kimyasal maddelerin başında sodyum benzoat ve öbür benzoatlar gelir. Vanilik asit esterleri, monokloroasetik asit, propiyonatlar, sorbik asit, susuz asetik asit ve glikoller de bu amaçla kullanılan organik kimyasal maddelerdir. Inorganik kimyasal maddelerin en önemlileri ise kükürt dioksit ve sülfitlerdir; nitrat ve nitritler gibi yükseltgen maddeler de etlerin işlenmesinde oldukça sık kullanılır.

Hammaddelerin işlenmesi ve depolanabilecek duruma getirilmesi için uygulanan işlemler sırasında eksilen besin maddelerini tamamlamak ya da gıdaların besin değerini artırmak için, vitamin ve mineraller gibi çeşitli katkı maddeleri eklenebilir. Un ve un ürünleri genellikle tiyamin, riboflavin, niyasin gibi B grubu vitaminieri ve demir gibi minerallerle, C vitamini içeren turunçgillerin suları da C vitamini katkısıyla zenginleştirilir. Tuza iyot katılması guatrın yaygın olduğu bazı bölgelerde bu hastalığın gerilemesini sağlamıştır. Raşitizmle savaşmak için de bebek mamalarına genellikle D vitamini eklenir.

Bugün gıda teknolojisi yalnızca hammaddelerin işlenmesini ve bozulmadan saklanmasını değil, gıdaların renk, görünüm, tat, koku, besin değeri gibi niteliklerini en üst düzeye yükselterek, sağlıklı üretim koşullarına ve kullanım kolaylığına önem vererek pazarlamadaki şansını artırmayı da amaçlar.

<p>The post Gıda Teknolojisi first appeared on BilgimNette.</p>

Gambia Irmağı, Fouta Djallon (Futa Jal lon) dağlık bölgesinden doğar ve denizin doldurduğu bir vadi (ria) olan ağzına kadar dolambaçlı bir çığır izler. ırmak kanalları nın ayrılıp yeniden birleşmesinden ötürii orta çığırında oluşan çok sayıda adanın en büyükleri Elephant ve MacCarthy’dir. Gambia Irmağına, yörede bolon adı veri len çok sayıda çay katılır. Bunların en büyüğü ırmağa güneyden katılan Bintang Çayıdır.

Irmağın aşağı çığırı karanın 97 kın içerisine kadar sık mangrov bataklıklarıyla çevrilidir. Daha sonra, kıyının geniş olduğu yerlerde tatlı su bataklıkları ve geçici tuz gölleri, dik olduğu yerlerde de sık bodur ağaç kümeleri ve fundalıklar birbirini izler. Innak kıyısının yüksek kesimlerinde bataklıklar ve fundalık lar yerlerini ağaç ve çalı kümelerinin de bulunduğu otlaklara bırakır. Innak vadisi nin tabanı boyunca’ yabani yağ palmiyesi yetişir.

Gambia Irmağının ve ona katılan çayların çevresindeki bitki örtüsü böcekler, kuşlar ve öteki hayvanlar için uygun bir yaşam ortamı oluşturur. Bataklıklar sivrisinek ve çeçe sineği için elverişlidir. Irmakta çeşitli balık türlerinin yanı sıra suaygırları ve timsahlar vardır. Varlığı saptanan 400 kuş türii arasında yalıçapkını, gugu, kırlangıç, balıkçıl, nektaremen, atmaca ve ötleğen en çok rastlanan kuşlardır.

Irmağa en yakın olan bataklık bölge ne tarım ne de insanların yerleşimi için uygundur. Yerel dilde banto faros adıyla bilinen ırmağın aşağı çığırındaki çayırlık düzlükler dönem dönem taşan tuzlu su nedeniyle ekime elverişli değildir ve buralarda çok az yerleşim vardır. Orta ve yukarı kesimlerde ki düzlükler tarıma daha elverişlidir. Bura lardaki çayırların büyük bölümü düzenli olarak temizlenir ve toprakları tarıma elve rişlidir. Her yıl göriilen su baskınları orta kesimdeki düzlüklerin verimli alüvyonlu topraklarında, özellikle yoğun tarım yönte miyle pirinç ekimine olanak sağlar. Yüksek yamaçların ince kumlu ve iyi akaçlanan topraklarında yerfıstığı yetiştirilir. Bu yüz den tarım ve yerleşim ırmağın orta kesimin deki düzlüklerde ve yüksek yamaçlarda yoğunlaşmıştır. Düzlükler ile plato arasın daki sınır çizgisi üzerinde birçok köy yer alır. Böylece hem alçak yamaçlardaki taş kınlardan, hem de yüksek kesimlerde gide rek artan kuraklıktan kaçınilmıştır.

Gambia, Afrika’nın ulaşıma en elverişli ırmaklarından biridir ve önemi de buradan kaynaklanır. ırmak ayrıca, Gambia Devleti’nin yolcu, yük ve posta ulaşımını sağlayan en önemli yoludur. ırmak kuzey-güney doğrultusunda feribotlarla geçilir. Barra ile Banjul, Banni ile Kerewan, Farafenni ile Yelitenda ve Kau-Ur ile Jessadi arasında düzenli seferler yapılmaktadır.

<p>The post Gambia Irmağı first appeared on BilgimNette.</p>

Yiyeceklere bulaşan kimyasal maddelerin başında mantar ve böcek ilacı olarak kullanılan ağır metaller gelir (bak. cıva zehirlenmesi, kurşun zehirlenmesi, arsenik zehirlenmesi). Limonata gibi asitli ürünlerin metal kaplarda hazırlanıp sunulması da zehirlenmeye (bak. antimon zehirlenmesi, kadmiyum zehirlenmesi) yol açabilir. Gıdalara eklenen çeşitli katkı maddeleri ve koruyucular kısa dönemde zararsız olmalarına karşın, uzun süre alındıklarında vücutta birikerek zehir etkisi yapabilir.

İnsanda zehirlenmeye yol açan bitki ve hayvan kökenli gıdalar arasında en önemlileri bazı midye ve istiridye türleri tatlı ve tuzlu su balıkları, mantarlar ile subaldıranı ve bakla gibi bitkilerdir.

Zehirlenme Türleri İçin Bakınız;

Midye Zehirlenmesi

Mantar Zehirlenmesi

Balık Zehirlenmesi

<p>The post Gıda Zehirlenmesi first appeared on BilgimNette.</p>