Bundan 4,5 milyar yıl önce oluşan Dünya ile kıyaslandığında 13 milyon yıl önce oluşmuş genç bir gezegen olan HD 106906 b, oluşum aşamasındaki ısısının bir kısmını hala muhafaza ediyor. Bu nedenle 1500 santigrat sıcaklığa sahip olan gezegen, etrafına gözle görülemeyen kızıl ötesi ışık saçıyor.

Haberin tamamı için:

<p>The post Uzay’da Dev Keşif! first appeared on BilgimNette.</p>

Bilim insanları, ilk kez bir araştırmada birden fazla dış gezegende belirleyici sonuçlar sunan ölçümler yaptıklarını açıkladı. Keşifler, 23 yıldır ayda bulunan Hubble’ın verileriyle elde edildi. Astrophysical Journal yayımlanan araştırmanın baş yazarı, NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden Avi Mendell, “Birçok gezegende su izi bulduğumuza eminiz” ifadesini kullandı. Gezegen bilimcisi olan Mendell, “Yaptığımız çalışma, sıcak ve soğuk olmak gibi farklılıklar sergileyen gezegenlerde ne kadar su olduğunu karşılaştırmak için büyük bir önem taşıyor” dedi.

Uydu ve teleskoplar yıldızlar tarafından yayılan dalga boylarından hangilerinin bloke edilip edilmediğini tespit ediyor, böylece gezegenlerin atmosferlerini tespit etmek için, yıldızlar ve Dünya arasından geçerken elde edilen veriler kullanılabiliyor. Su izlerinin belirdiği kızılaltı dalgaboylarını inceleyen araştırmacılar, bu verilerden yararlanarak dalgaboyu profillerinin şekil ve profillerini hazırladı. Maryland Üniversitesi’nden L. Drake Deming, “Dış gezegenlerin atmosferlerini tespit etmek son derece zor. Ancak araştırmada çok net bir sinyal elde etmeyi ve suyun izini bulmayı başardık” dedi. Her biri yıldızına yakın bulunan ASP-17b, HD209458b, WASP-12b, WASP-19b ve XO-1b adı verilen gezegenlerin, birer ‘sıcak Jüpiter’ olduğu ifade edildi. Yıldızlarına yakın, sıcak ve dev gaz devleri olan gezegenlerden en büyük atmosfere sahip olanı WAS17-b; en güçlü su sinyalleri gönderenin ise HD209458b olduğu belirtildi.

Haberin tamamı için:

<p>The post Su Bulunan 5 Dış Gezegen Tespit Edildi first appeared on BilgimNette.</p>

Temel Kotil, şirketi temsil eden Anadolu çocuğunun artık yetişkin ve yaşam dolu bir genç olduğunu belirterek, “Bu genç 21. yüzyılın sonlarına yaklaştıkça artık dünyanın her şehrine uçan bir THY ile yetinmeyip gezegenler arası seferler düzenleme hazırlığındadır. Bugün itibarı ile dünyanın en çok ülkesine uçan bir hava yolu şirketiyiz ve 21. yüzyılın sonlarında gerçekleşmesini beklediğimiz gezegenler arası seyahatte de inşallah öncü oluruz” dedi.

Kotil sözlerine şöyle devam etti : “Hiç kimsenin uçmadığı, adını bile telaffuz edemediğimiz yerlere uçmamız bu yüzdendir. Bu bizim gibi düşünenlerle, kalbi bu muhteşem gezegeni keşfe çıkmak için çırpınanlarla yola çıkmaya hazırız. 2014 yılında ikisi yurt içi olmak üzere, toplam 16 yeni hat açacağız. Böylece uçuş noktası sayımız 260’a çıkacak. Günlük sefer sayımız 1300’e ulaştı. Yolcularımız bizim misafirlerimizdir. Onlara yeryüzünden 12 bin metre yüksekte mum ışığında yemek ikram ediyoruz. Dünyada en iyi ikram veren şirket olmamıza rağmen bu ay başlattığımız yeniliklerle bunları bütün uçuşlarda sizlere sunacağız.”

Haberin tamamı için:

<p>The post Türk Hava Yolları Gezegenlere Uçacak first appeared on BilgimNette.</p>

Plüton’un dönıne ekseni Güneş sisteminin ortalama düzlemine 17°8′ eğiktir; bu, bütün büyük gezegenler arasında en büyük eğikliktir. Yer’e çok uzak olduğundan Plüton teleskopla bile oldukça soluk (14. kadirden) bir gezegen olarak gözlemlenir. Plüton’un parlaklığı düzenli olarak her 6,39 günde bir yüzde 12 oranında değişir; bu durum, gezegenin yüzeyinin yansıtma özelliklerinin düzenli olmadığını ve kendi ekseni çevresindeki bir tam dönüşünü 6,39 günde tamamladığını gösterir.

Çapı yaklaşık 3.500 km olan Plüton, hemen hemen Ay ile aynı büyüklüktedir. Ortalama yoğunluğu 0,4-0,9 gr/cm’ arasında değişir. Yoğunluğunun bu derece düşük olması nedeniyle gezegenin, iç (Yer benzeri) gezegenlerde olduğu gibi daha yoğun kayaç malzemeden değil, katı metandan oluştuğu sanılır. Kızılötesi ışınlarla yapılan gözlemler sonucunda, gezegenin yüzeyinin metan donu ve buzundan oluştuğu ortaya çıkmıştır. Gezegendeki sıcaklıkların çok düşük olması da bu donmuş yüzey malzemelerinin varlığını doğrular. Plüton’un Güneş alan tarafındaki ortalama yüzey sıcaklığının gezegen günberi noktasındayken yaklaşık – 213°C, günöte noktasındayken de – 226°C olduğu tahmin edilmektedir. Gezegenin Güneş almayan tarafında sıcaklık – 253°C’ye kadar düşebilir. Sıcaklığının ve yerçekiminin çok düşük olması nedeniyle Plüton’un ya çok ince bir atmosfere sahip olduğu ya da hiç atmosferi bulunmadığı sanılmaktadır.

Plüton’un kökeni ve geçirdiği evrim henüz bilinmemektedir. Ama Plüton’un büyüklük, kütle, eksenel dönme, yörünge dışmerkezliği ve eğiklik gibi fiziksel özellikleri öteki gezegenlerden çok farklı olduğundan bu gezegenin ötekilerinden daha değişik bir biçimde oluştuğu ve farklı bir evrim geçirdi: ği sanılmaktadır. Bazı araştırmacılar gezegenin eskiden Neptün’ün bir uydu su olduğunu ve sonradan bu sistemden ayrıldığını ileri sürerler. Gerçekten de Plüton’un hem özellikleri Triton’unkilere (Neptün’ün iki uydusundan büyük olanı) benzer, hem de yörüngesi periyodik olarak Neptün’ünkini keser. Ote yandan bilgisayarlar yardımıyla gerçekleştirilen benzetimler sonucunda, Yer’in kütlesinden üç kat daha büyük bir gezegen, dört öğeden oluştuğu varsayılan ilk Neptün uydu sistemine sokulduğunda, bu uydulardan birinin sistemin dışına fırlayarak Plüton’unkine benzer bir yörüngeye gireceği saptanmıştır.

20. yüzyılın başlarında ABD’li astronomlar Percival Lowell ve William H. Pickering, Neptün’ün tedirginliklerine bakarak, ondan daha ötede bir gezegenin bulunması gerektiğini ileri sürmüşlerdi. Bu alanda sistematik bır araştırmaya giren ABD’li astronom Clyde W. Tombaugh, Arizona’da Flagstaff’taki Lowell Gözlemevi’nden çektiği bir dizi fotoğrafta, küçük gezegenlerden daha yavaş hareket eden bir gökcismi saptadı ve böylece Plüton’u ortaya çıkardı.

Plüton’un, boyutu kendisininkinin yarısı, kütlesi ise onda biri kadar olan bir uydusu vardır. Bu uyduyu 1978’de ABD’li astronomlar James W. Christy ve Robert S. Harrington keşfederek ona, Yunan mitolojisinde ruhları Styks ırmağının ötesine geçirerek yargılanmak üzere Plüton’un huzuruna çıkaran sandalcı Kharon’a atfen Charon adını vermişlerdir.

<p>The post Plüton Gezegeni first appeared on BilgimNette.</p>

Halkalardan üçü dairesel, öbürleri ise oldukça değişik dışmerkezlidir ve genişlik bakımından birbirinden farklıdır. HaIkaIann tümü, yaklaşık bir metre çapındaki koyu renkli kaya benzeri parçalardan oluşmaktadır. Bu malzemenin bileşimi henüz belirlenememiştir, ama astronornlar bunların siyah renkli, biçimsiz (amorf) bir polimerle karışarak bağlanmış kayaç kırıntılarından ve su buzundan oluşuyor olabileceğini düşünmektedirler. Halkalar arasındaki boşluklar, bol miktarda açık renkli toz tanecikleriyle doludur.

Halka sistemine ek olarak Uranüs’ün en az 15 uydusu bulunmaktadır. Beş büyük uydunun (Miranda, Umbriel, Ariel, Oberon ve Titania) çapı 310-1.600 km arasında değişir. Obür uydular ise çok daha küçüktür ve gezegene en yakın uydu olan Miranda’nın yörüngesi içinde yer alırlar. Küçük uydulardan ikisinin, sırası gereğince epsilon olarak tanımlanan halkaya “çobanlık” yaptığı, kütleçekimi etkisiyle bu halkanın malzemelerini bir arada tuttuğu sanılmaktadır.

“Voyager 2″nin gönderdiği veriler, Uranüs’ün çevresinde, Yer’in ve Satürn’ün çevresindekilerle karşılaştmlabilecek şiddette bir magnetik alanın bulunduğunu göstermiştir. Bu alanın içinde, Yer’inkinden daha yoğun bir ışırıırn kuşağı bulunmakta
dır. Uranüs’ün magnetik alanının ekseni, gezegenin dönme eksenine yaklaşık 55° eğiktir. Obür gezegenlerin magnetik .alanlarının eğikliği dikkate alındığında bu değer oldukça büyüktür (örn. Yer’de bu değer 11 o, dir). Güneş rüzgannm (Güneş tacından dışarı doğru fırlayan yüklü parçacıkların oluşturduğu akım) etkisiyle, Uranüs’ün magnetik alanı arkaya doğru (Güneş’ten öteye) uzun bir “kuyruk” yapar, Magnetik alan çok eğik olduğundan, kuyruk da neredeyse bir tirbuşon görünümü kazanmıştır.

Uranüs’ün magnetik alanından yayınlanan radyo sinyallerinin çözümlenmesine dayanılarak, gezegenin dönme periyodu yaklaşık 17,3 saat olarak saptanmıştır. Uranüs’ün dönme ekseni olağandışıdır; Güneş sistemindeki bütün öbür gezegenlerin dönme ekseni, yörünge düzlemlerine yaklaşık olarak dik iken, Uranüs’ünki yörünge düzlemi üzerinde yer alır.

Uranüs’ün, olasılıkla eriyik halde bulunan kayaç malzemelerinden oluşan ağır bir çekirdeği olduğu sanılmaktadır. Çekirdeğin çevresinde ise, su ile önemli miktarlarda metan ve amonyaktan oluşan, binlerce kilometre kalınlığında bir manto yer alır. Bu “okyanus”un sıcaklığı birkaç bin derece santigrat düzeyindedir, ama üstündeki atmosferin ağırlığından kaynaklanan devasa basıncın etkisiyle kaynamaz. Bu aşırı sıcak okyanusun elektrikselolarak iletken olduğu ve gezegenin magnetik alanını ürettiği sanılmaktadır.

Uranüs’ün atmosferi, okyanusun üzerinden katmanlar halinde binlerce kilometre yükseğe uzanır. Okyanus yüzeyine en yakın katmanın metan bulutlarından, daha üst katmanların ise temelolarak hidrojen ve biraz da helyumdan oluştuğu sanılmaktadır. Atmosferin üst kesiminin sıcaklığı yaklaşık 212°C’ dir. Aşağı inildikçe sıcaklık yükselir. Jüpiter ve Satürn’de olduğu gibi Uranüs’te de bulut kuşaklan bulunur. Bu tür bir atmosfer bandı sisteminin sıcaklık farklılaşmalarından kaynaklandığı sanılmaktadır; yukarı doğru gerçekleşen atmosfer akıntıları yükseklerde açık renkli bulutları, aşağı doğru gerçekleşen akıntılar ise alçaklarda görece karanlık kuşaklara yol açar. Gezegenin atmosferinde, yaklaşık 25°-50° enlemleri arasında, Yer’deki fırtına bulutlarını andıran birkaç tekil bulut kümesi saptanmıştır. Ölçümler bu bulutlann, gezegenin dönme doğrultusuyla aynı yönde saatte yaklaşık 355 km hızla esen rüzgarlarca oluşturulduğunu göstermektedir. Bu rüzgarlara neyin yol açtığı ise henüz anlaşılamarnıştır.

<p>The post Uranüs Hakkında Detaylı Bilgi first appeared on BilgimNette.</p>